Het gaat snel met Rena. Afgelopen woensdag heeft ze haar eerste stapjes los gezet! En sindsdien is ze elke dag aan het oefenen en kan ze al een paar meter zelfstandig afleggen.

Wat superleuk om te zien, maar wat gaat het toch allemaal snel!

Rena vind het erg leuk om buiten te spelen, vooral op haar fietsje zitten is in. En dan lekker voortgeduwd worden door papa of mama, alhoewel ze het langzaamaan ook een beetje zelf kan (maar dan met haar voeten op de grond  zit voortduwend). Binnen is de loopauto favoriet, daar kan ze inmiddels ook een beetje op vooruit, eerst was het nog alleen achteruit. Maar het mooiste is natuurlijk als papa met haar door de kamer racet! Dat gaat keihard en Rena heeft de grootste lol en gilt het uit van plezier.

Ze is dus nog steeds erg vrolijk, al kan ze ook heeeeeeeeeeel boos kijken als ze haar zin niet krijgt. Uittesten hoe ver ze kan gaan doet ze regelmatig, maar tot nu toe winnen papa en mama altijd.

Ook in het zwembad heeft ze het altijd naar haar zin en we verblijven er meestal ruim een uur en als het aan Rena lag, dan vast de hele dag.

 

Rena heeft sinds vandaag een eigen hoekje in de woonkamer. Een kast met al haar speelgoed en een tafel met bankje en twee stoelen (voor als de vriendinnetjes straks komen spelen). Ze vind het leuk om er aan te zitten, maar nog leuker om op de bank te staan en op tafel proberen te klimmen. Na 10 keer nee, probeert ze het NOG een keer, maar het mag nooit!

Geniet van de laatste foto's van onze kleine meid, volgende week alweer 14 maanden oud.

 

 

Hallo allemaal,

 

ik ben nu al bijna 2 weken 1 jaar oud en papa en mama zeiden gisteren nog tegen elkaar dat ik al groot word.

Dat komt omdat ik nu al heel wat stapjes kan zetten aan hun hand en omdat ik al zelf in mijn nieuwe stoeltje kan gaan zitten. Ze zijn erg trots op mij en ik eigenlijk ook wel op mezelf, haha.

Over nieuwe dingen gesproken, kijk ik eens wat ik allemaal gekregen heb op mijn 1e verjaardag:

 

 

 

Veel he, en ik zie dat mijn supergrote knalroze badeend er nog niet eens op staat en die wil ik toch ook wel heel erg  graag laten zien hoor! Vinden jullie hem niet cool? Als ik nu in bad gaat, gaat die eend gezellig met me mee!

 

 

 

 

 

En weet je, mijn haar wordt inmiddels ook al erg lang. Op de opvang vonden ze dat blijkbaar ook, want gisteren hebben ze mijn haar bij elkaar vastgebonden, zodat het niet in mijn ogen hing. Mama riep vrolijk uit toen ze mij op kwam halen: wow Rena je hebt een staartje op je hoofd!

Een wat?? dacht ik, een staartje? Wat is dat nu weer? Blijkbaar noemen ze het plukje op mijn hoofd zo! Ik vind het best, het staat me prima, al zeg ik het zelf!!! Ik ben ook helemaal niet ijdel ofzo, ik kan ook mijn eigen haren al kammen en dat vind ik erg leuk. Ik doe gewoon mama na. Verder gaat het gewoon goed met mij, ik heb al 6 tanden en 3 kiezen. Tandenpoetsen vind ik maar niks eerlijk gezegd, waarom kan ik niet gewoon die tandpasta inslikken, dat gepoets hoeft er niet bij van mij.

Nou lieve vriendjes, dat was het weer voor nu!

Lieve groetjes van een grote Rena!!!!

 

 

 

 

 

 

 

Oh oh oh, het is alweer veel te lang geleden dat hier een update is geschreven.

Rena is inmiddels bijna 1 jaar en baby-af. Het is een echte dreumes, die kruipt, gaat staan, de trap opklimt, en een paar pasjes kan zetten als ze zich ergens aan vasthoudt.

Het is een vrolijk meisje, een beetje een moederskindje, dat wel. Mama vindt dat soms een beetje onhandig, maar toch ook wel weer gezellig. Zo leuk, die kleine handjes die zich naar je uitstrekken om opgepakt te worden. Iets minder is het als die handjes zich om je benen klemmen als je aan het koken bent, maar ja!

We genieten elke dag van onze kleine frummel, zo ook op haar eerste vakantie.

Samen met opa en oma zijn we naar Lanzarote geweest. Hier volgt een foto-impressie:

 

 

 

 

 

En nu op naar Rena's 1e verjaardag!!!!

 

Gisteren, 3 jaar geleden, werd Maura* geboren en werden wij van het ene op het andere moment papa en mama. Na een zware bevalling werd Maura* letterlijk de wereld ingerukt. Wat waren we gelukkig, na jaren van proberen zwanger te worden, hadden wij eindelijk een kindje, een dochter! Wat een rijkdom zeg!

Een week of 12 hebben we zorgeloos geleefd, maar met 12 weken belandden we in een medische molen met grote paniek en dagelijkse onderzoeken. Begin juni 2006 kregen we te horen dat Maura* SMA type I had, de meest verschrikkelijke diagnose die we hadden kunnen krijgen.

Nog geen 4 maanden later overleed Maura* op de leeftijd van 7 maanden en 8 dagen......

 

Gisteren zou onze mooie Maura* 3 jaar zijn geworden. We hebben hier uiteraard weer stil bij gestaan. Mama had een mooie sterrenslinger gemaakt. Samen met Rena hebben we een vlinderballon opgelaten voor Maura* en papa werd verrast met het feit dat er nu officieel een ster geregistreerd staat die MAURA genaamd is. De coordinaten hebben we er bij gekregen, dus nu gaan we binnenkort op zoek naar onze Maura-ster!

Ook al was de aandacht voor Maura*s jaardag weer minder dan vorig jaar, er zijn toch nog genoeg mensen die aan onze Maura* en ons gedacht hebben. Voor ons is dat toch belangrijk, want we willen niet dat ze vergeten word en 2 x per jaar willen we dat graag bevestigd krijgen.

In de ochtend kwamen Desiree en Ilana langs, 's middags opa en oma en Ray, Anicka en kinderen. Zo hadden we de hele dag door bezoek en dus de o zo nodige afleiding.

Het oplaten van de wensballonnen ging niet lukken ,er stond teveel wind, maar die laten we gewoon een ander keertje op.

 

En ondanks alle afleiding was er ook wel verdriet. Verdorie, het is toch ook wat, voor de 3e keer de geboortedag van je kind vieren, maar wel voor de 3e keer zonder kind . En we missen haar gewoon nog elke dag. Er gaat geen dag voorbij of we denken aan haar, meerdere keren per dag. Maar elke dag gaat het leven gewoon door, of ze er nu is of niet, en soms doet dat pijn en is dat onbegrijpelijk.

Gelukkig hebben we Rena, die ons altijd onbewust weer opvrolijkt. Ben ik even verdrietig dan kijkt zij mij lachend aan en ja...blijf dan maar eens verdrietig, dat kan dus niet, je MOET wel lachen!

Maar ik blijf het confronterend vinden de geboorte- en sterfdagen: elke keer realiseer ik me dan nog een keertje extra dat het alweer langer geleden is dat ze bij ons was. Ik wil die afstand in tijd niet zien oplopen....steeds langer geleden dat ik haar vasthield, dat ze voor het laatst lachte en noem maar op. Ik wil niet dat ze zo ver weg is....ik wil haar hier, dichtbij mij....

 

Lieve Maura*, voor altijd in ons hart!!!!!

 

Vandaag hebben we de laatste bijeenkomst gehad van de voorlichting ter voorbereiding op de adoptie.

We moesten nadenken over onze mogelijkheden, beperkingen, hoeveel kinderen, hoe oud, welk land, welke vergunninghouder, special needs (en de mate daarvan).

Ook kregen we voorlichting over het gezinsonderzoek, dat bij ons op zijn allervroegst in mei zal plaatsvinden, maar wellicht ook later.

We moesten om de beurt vergunninghouder spelen en dan een kindje proberen voor te matchen bij 1 van de andere aanvragers in de groep.

Bij ons werd een Nederlands kindje voorgesteld. En het grappige is, dat we daarna een filmpje te zien kregen van het zoontje van Lennie, die een reactie achter gelaten had bij de vorige log.

 

 

Al met al een leuke bijeenkomst moet ik zeggen.

Nu is het dus afwachten tot het gezinsonderzoek komt. Nou ja, afwachten, we moeten het nu voor onszelf duidelijk krijgen wat we wel en niet willen. Daar hebben we gelukkig nog even de tijd voor, zodat we er goed over na kunnen denken!

 

 

Gisteren hebben we de 5e bijeenkomst gehad van de voorlichting, nog 1 te gaan.

We zaten in een andere groep, omdat we op onze dag niet konden. We hadden nl. geen oppas voor Rena en gisteren wel.

Gisteren ging het over opgroeiende adoptiekinderen. Het was een fijne bijeenkomst, wellicht mede door de kleine groep. Ook de beelden die we te zien kregen, waren verhelderend.

Inmiddels is het me wel duidelijk dat adoptie een grote rol zal blijven spelen in je gezin. Van tijd tot tijd zal er meer of minder vaak over gepraat worden, maar het is altijd aanwezig. En anders is het de omgeving wel die je duidelijk maakt dat je gezin 'anders' is en dat kan weleens vervelend zijn, het feit dat iedereen zich er maar mee bemoeit.

De 4e bijeenkomst ging over rouw en verdriet. Er werd een theorie van rouw behandeld en het verschil tussen kinderen en volwassenen werd besproken. Voor ons af en toe emotioneel, want het is wel duidelijk dat onze gedachten uitgingen naar Maura* en ons eigen grote verdriet omtrent haar overlijden. Het zit nog erg diep dat verdriet, dat merk je wel op dat soort momenten.

Verder werd mogelijk gedrag van adoptiekinderen verklaard als zijnde uitgestelde rouw.

De voorlichting op zich vind ik erg nuttig, ik heb een beter beeld gekregen van wat er allemaal bij adoptie komt kijken. Zelf ben ik er eigenlijk alleen maar enthousiaster over geworden en ben er ook wel van overtuigd dat Chris en ik goed in staat zullen zijn een kindje een liefdevol en veilig thuis te geven.

Over twee weken is de laatste bijeenkomst waarin geoefend wordt met het gezinsonderzoek (dat waarschijnlijk in de lente ergens zal plaatsvinden) en de verdere procedure wordt uitgelegd. Eigenlijk weet ik al wel hoe het gaat, maar dat geldt lang niet voor iedereen in de groep. Ik heb jaren geleden internet al uitgepluist om uit te vogelen hoe het allemaal werkt.

Er is wel wat beweging in adoptieland. De wachtlijsten voor veel landen zijn gesloten, maar er komen ook weer nieuwe landen bij en dat geeft de burger moed.

Maar dat het een lange weg wordt....dat is zeker!

Hallo allemaal,

 

vandaag ben ik 8 maanden oud! Jaja, ik word groot (alhoewel ik nog steeds in maatje 68 zit hoor)!

Vorige week kreeg ik mijn 3e tandje en mama zegt dat het 4e tandje ook niet lang meer zal gaan duren, want ik kwijl erg veel, hihi.

Ik kan inmiddels erg goed zitten, maar moet van mama ook op mijn buik gaan liggen, zodat ik leer kruipen.

Dan gaan we samen met de bal spelen en dat is erg leuk. Ik probeer wel te kruipen, maar ik dus mezelf alleen maar naar achteren....ik snap nog niet helemaal hoe ik naar voren kom , maar ach, dat leer ik ook nog wel hoor! Als ik moe ben van het spelen met de bal, dan leg ik mijn hoofd neer en ga lekker duimen!

Ik kan ook al erg goed brood eten, dat doe ik het liefst zelf. Als mama het bord voor me neerzet, vind ik het erg leuk om daar mee te schuiven en te slaan, helaas vind ze dat geen goed idee en dan geeft ze me het brood zelf in mijn hand! Als ik iets laat vallen, komt Pino snel aangerend om het op te eten. Dat vind ik erg leuk, want Pino is mijn grote vriend en ik moet altijd lachen als ik haar zie. Ik mag haar ook aaien, aan haar haar trekken en aan haar oren, ze vind het helemaal niet erg!! Mama blijft er altijd bij, maar dat is niet nodig, want Pino haalt echt niet naar me uit, ze gaat er soms zelfs voor liggen en gaat hard spinnen! We zijn dikke vrinden, de Pino-poes en ik!

Op de opvang vind ik het erg gezellig en ik krijg veel kusjes van de oudere meisjes. Ik vind het allemaal prima hoor, die aandacht!

Nu ik ouder word, kan ik ook aan papa en mama laten merken als ik op schoot wil. Ik ga gewoon mijn armpjes naar ze uitstrekken of ik trek aan hun mouwen, dan pakken ze me wel op. Wel makkelijk hoor! Soms is het wel onhandig dat ik nog niet kan praten, dan kan ik ze gewoon de hele dag vertellen wat ik wil!!!

's Nachts ga ik regelmatig huilen, dan mag ik bij mama drinken en vaak mag ik dan ook tussen papa en mama in liggen. Veel gezelliger dan in mijn eigen bedje! Ze trappen er elke keer in, haha, of ze willen gewoon zelf slapen. Ik vind het prima, als ik maar bij ze mag slapen!!!!

Ach en verder gaat het zijn gangetje. Morgen gaan papa en mama naar de voorlichting van de adoptie en mag ik bij de buurvrouw blijven. Dat wordt vast ook erg gezellig, maar ik vind het ook wel een beetje spannend hoor! Maar ze is erg aardig, zondag zijn we er nog geweest, toen werd mijn buurjongetje 4 jaar!

Verder heb ik op dit moment weinig te brabbelen, maar binnenkort kom ik wel weer een keertje hoor!!

 

Een dikke natte zoen van Rena X

 

Vandaag deed mama voor het eerst mijn stoere Adidasschoenen aan. Maar ja, wat moet ik daar nu mee?

Het is niet dat ik al kan lopen ofzo.

Dus daar heb ik wat opgevonden: uit die schoenen en.......

 

 

Zo, dat is beter!

Gisteren ben ik met mama naar het consultatieburo gegaan. Ik groei goed en ben nu 68  cm lang. Ik weeg 7125 gram. Ik was niet echt veel aangekomen, slechts 185 gram. Maar de mevrouw van het buro zei dat dat niet erg was rond deze leeftijd. Dat komt omdat ik nog steeds mama's melk krijg.

Maar mama zei dat ik binnenkort ook af en toehypo-allergene opvolgmelk krijg (pfff, moeilijk woord hoor). Geen normale, want ik ben overgevoelig voor koemelk. Helaas betekent dit dat ik geen kwarkje meer krijg. Balen, want die was onwijs lekker. Maar ja, ik kreeg er gelijk uitslag van, dat stond niet echt charmant.

 

Als ik naar bed moet 's avonds, draagt papa mij altijd op zijn hoofd en dan gil ik het uit van plezier. Mama loopt er dan lachend achteraan en let op dat ik mijn hoofd niet stoot. Samen smeren ze mij in met vette zalf, maar dat vind ik niet leuk. Maar ja, anders krijg ik eczeem, en dat wil ik ook niet, want dat jeukt.

Ik moet ook altijd tandenpoetsen, ook dat vind ik niet leuk. Ik duw altijd de tandenborstel weg met mijn tong! Dan gaat mama nog een liedje zingen (Maura*s slaapliedje), krijg ik dikke kussen en dan ga ik slapen.

Soms mag ik 's nachts bij mama slapen, dan ga ik huilen en omdat ze zelf wil slapen neemt ze mij lekker bij zich. Hihi, soms vind ik het gewoon ongezellig alleen en dan ga ik dus huilen. Helaas trapt ze er niet elke keer in!

 

Daaaaaaaaaag, tot de volgende keer!

 

Natte zoen van Rena